kapanıyor.
Alarm
Hostumun süresi bitmiş. Kısa bir süre sonra hostum kapanacakmış. Bakıyorum da 1969 yılından beri yazmaktayım bu blogda, semaver değildi tabi ilk zamanlar.Bu kısa süre ne kadar kısa bilemiyorum. Kader gibi. Kendimi kaderin ellerine bırakmayı çoğu kez âdet edinmişimdir. Ne olacağını bilemezsiniz ve olacak şey her ne ise, heyecanlıdır. Heyecanla beklersiniz.
Olacak şeyin ne?liği önemli değildir, kapanacak ya da kapanmayacak. Elbettte kapanacak. Kaderin önüne nasıl geçebiliriz ki. Bu bir soru cümlesi değil. Vurgu olmalıydı belki, önemsemedim. Çoğu kez vurguları da sevmeyebilirim. Tercihleri de. Dedim ya, kendimi kaderin ellerine bırakmayı çoğu kez için âdet edinmişimdir kendime. Huy gibi oldu yani. Ama her zaman değil. Bunu anlamalısınız. Ben anlıyorum artık, önceden anlamıyor değildim. Çabam yoktu. Şimdi anlıyorum ama. Çabamı anlıyorum. Huyumu değil.Dedim ya vurguyu önemsemiyorum çoğu zaman diye. Evet öyle. Vurguyu önemsemiyorum çoğu kez. Trajedi. Bilmiyorum. Nasıl bir wurgu? Bir an kiç olur diye korktum. Ama olmadı, değil mi.Bu yazıda hiç vurgu kullanmamaya karar verdim. Dedim ya (yine), kendimi kaderin ellerine bıraktım. Nokta ve virgül ise nefes aralıklarımı kontrol etmek için. Ve tabi sizin için de öyle. Kontrolsüz bir hayat yaşadığımı söylemedim size hiç bir zaman için. Sadece kimi zamanlar vurgu kullanmaktan kaçındığımı söylemiştim. Bunu aklınızda tutmalısınız.
Comments(4)