buradan
surrealismus’da; sürrealizmin zaman dizimi, dadaistler, sürrealistler.
objet petit a » 2008» September
yeni biçimci
POSTMODERN ŞAİRİN GARDININ DÜŞME TEHLİKESİ / AHMET GÜNTAN’A YANIT
Hey, postmodern şair!
Mahfil 28?de, Ahmet Güntan?ın kendiyle yaptığı söyleşi-konuşmayı okuduğumda kendimi oradaki konuşmanın içerisindeymiş gibi hissettim. Güntan?ın, yazısında izlediği yöntemden kaynaklanan bir durum belki benimki. Ya da konuştuğu mevzulara ve sorduğu sorulara, refleks olarak, her defasında yanıt veriyor oluşumdur beni o konuşmanın içerisine iten. Eklemlenmek de diyebiliriz buna.
Malumunuzdur mevzu, şiirdeki kapalılık idi ve ipham kavramı üzerinden girişilmişti konuya.
Kapalı şiir kavramı, her dönem için başka başka tariflerle sunmuştur kendisini. Haklı olarak böyledir bu. Değişen şey, malzemenin neliği ile şairin o malzeme ile kurduğu ilişkidir. Kimin kapalı şiir yazdığı, kimin ilham şairi olduğu sorusu ise (her ne kadar olursa da) çok da belli olmayan bir tarafa itmektedir mevzuyu. Belli olmamasının sebebi de, sınırların henüz çizilmemiş olmasıdır. Çizilmemişlik yanlış olabilir, ayırdına varılmamak dememiz daha doğru olabilir. Kapalı şiir mevzusuna çok girmeyeceğim, yazıda altını çizdiğim yerlere değineceğim yalnızca.
Kendini kısıtlamamış bir şiirin varlığını düşünemiyorum şahsen. Ve bu düzlemde, kendini kapamamış bir şiir de düşünemiyorum. Hatta sınırlarını çizdiği ölçüde bir şiirin varlığından söz edebiliriz diye düşünüyorum. Zaten performans da burada oluşturur kendini. Şiir yazmak ya da performans, günümüz için böyle. Genel refleks olarak lirik bir tavrın ürünü değil şiir yazıyor olmak. Hayatı içine sokan ya da hayatın içine giren bir şiirdir arzu edilen ([ PHM, 4. Madde: Gözlemlemediğin, dokunamadığın şeyi şiire sokma], Ahmet Güntan). Bu refleks, esasen, geç kalmış bir tavrın ürünüdür bizde. Ama o ayrı tabi.
sansür
sansür ile ilgili girişilen tepki hareketi ve poster çalışmaları.
bir yanıyla
bir yanıyla, çakma bir reklamcı sanıyorum ya ilgimi çekti.
neden olmasın dediydim, biliyorum, Ali Taran.
Based on FluidityTheme Redesigned by Kaushal Sheth Sponsored by Web Hosting Bluebook
Page Content
yeni biçimci
POSTMODERN ŞAİRİN GARDININ DÜŞME TEHLİKESİ / AHMET GÜNTAN’A YANIT
Hey, postmodern şair!
Mahfil 28?de, Ahmet Güntan?ın kendiyle yaptığı söyleşi-konuşmayı okuduğumda kendimi oradaki konuşmanın içerisindeymiş gibi hissettim. Güntan?ın, yazısında izlediği yöntemden kaynaklanan bir durum belki benimki. Ya da konuştuğu mevzulara ve sorduğu sorulara, refleks olarak, her defasında yanıt veriyor oluşumdur beni o konuşmanın içerisine iten. Eklemlenmek de diyebiliriz buna.
Malumunuzdur mevzu, şiirdeki kapalılık idi ve ipham kavramı üzerinden girişilmişti konuya.
Kapalı şiir kavramı, her dönem için başka başka tariflerle sunmuştur kendisini. Haklı olarak böyledir bu. Değişen şey, malzemenin neliği ile şairin o malzeme ile kurduğu ilişkidir. Kimin kapalı şiir yazdığı, kimin ilham şairi olduğu sorusu ise (her ne kadar olursa da) çok da belli olmayan bir tarafa itmektedir mevzuyu. Belli olmamasının sebebi de, sınırların henüz çizilmemiş olmasıdır. Çizilmemişlik yanlış olabilir, ayırdına varılmamak dememiz daha doğru olabilir. Kapalı şiir mevzusuna çok girmeyeceğim, yazıda altını çizdiğim yerlere değineceğim yalnızca.
Kendini kısıtlamamış bir şiirin varlığını düşünemiyorum şahsen. Ve bu düzlemde, kendini kapamamış bir şiir de düşünemiyorum. Hatta sınırlarını çizdiği ölçüde bir şiirin varlığından söz edebiliriz diye düşünüyorum. Zaten performans da burada oluşturur kendini. Şiir yazmak ya da performans, günümüz için böyle. Genel refleks olarak lirik bir tavrın ürünü değil şiir yazıyor olmak. Hayatı içine sokan ya da hayatın içine giren bir şiirdir arzu edilen ([ PHM, 4. Madde: Gözlemlemediğin, dokunamadığın şeyi şiire sokma], Ahmet Güntan). Bu refleks, esasen, geç kalmış bir tavrın ürünüdür bizde. Ama o ayrı tabi.
sansür
sansür ile ilgili girişilen tepki hareketi ve poster çalışmaları.
bir yanıyla
bir yanıyla, çakma bir reklamcı sanıyorum ya ilgimi çekti.
neden olmasın dediydim, biliyorum, Ali Taran.