Davut Yücel
13 haziran 2008
(Kadıköy Underground Poetix Cilt II)
]]>(yedi)
Son Nobkig yani “ne olduğunu bilmeden konuşmak işime geliyor” yazısını aralık ikibin sekizde yazmışım. Yer almanın dayanılmaz hafifliği, evet bir ironiyi barındırıyordu içerisinde ve ben buna halen katılmaktayım. Hissediyorum o hafifliği tüm hücrelerimde. İnsanın bir şeyleri tüm hücrelerinde hissetmesi güzel bir şey. Hissedilen kötü, negatif bir şey de olsa insanın tüm hücrelerinde bir şeyler hissetmesi bulunmaz bir nimet.
Üsküdarda, içtiğim çayın ardından eve gitmek için yola koyulduğumda düşündüm bunları. Ve farkettim ki on üçüncü adımımdan sonra elim telefonu almak için cebime gidiyor, refleks olarak böyle yani. Zorlasak, bazı şeyleri refleks olarak yapınca aslında bu alemde olmadığını (hayali olarak) düşünebilir belki insan; başka bir alemde olmak güzel olmalı, kişi bunun keyfine varmalı, boynuna borç olmalı bu, belki. On üçüncü adımdan sonra, eline aldığın telefonda ne gördüğün ya da ne için baktığın yani tümüyle, neyle karşılaşacağının bir önemi yok. Bunun önemi olmaz yani, olmamalı. Zaten oradaki önemin farkına vardığın takdirde bu refleksin tüm büyüsü çözülmeye, hatta çürümeye başlamıştır. Evet, bunun adına çürüme de diyebiliriz.
Bir şeyin çürüyor olması; bozulması, boyut değiştirmesi, farklı konuşması, farklı görmesi, farklı duyması ya da ne bileyim farklı tatması demek olabilir. Nihayetinde hiç birimiz çürümedik değil mi, bunu bilmememiz oldukça normal bir durum olur. Çürümek ya da daha doğrusu çürük olmak nedir bilmiyoruz. Hatta çürümek/çürük olmak nedir, nasıl bilebiliriz! Hiç birimiz bir mandalina olmadık, çürüdükten sonra dünyanın nasıl göründüğü, koktuğu, duyumsandığı konusunda en ufak bir fikrimiz olamaz ya da ahşap bir sandayle olmadık hiç birimiz; ki çürüyor olduğunda, parça parça dökülüyor ve dökülecek olduğunda dünya nasıl görünür, ona karşı neler hissedilir, öfke mi duyulur bilemeyiz.
Ya da daha gerçeküstücü bakarsak konuya (ki onlar böyle bakar), hiç birimiz ölmedik henüz. Biyolojik bir şey. Yani böyle inanıyoruz en azından, bize ilkokuldan itibaren bu öğretildi ve hatta henüz konuşmayı bilmezken bu minvalde bilgiler yüklendi küçük beyinlerimize (tabi başka şeyler daha var ama onlar ayrı, ayrı tutmalıyız şu an, bu bize bir şey kaybettirmez değil mi?). Dolayısıyla konuya bu bakış açısıyla yaklaşmamızda bir sakınca yok. Eğer varsa da, bu bizim suçumuz olmamalı. Yani adil olmak gerekirse, sorumlu olanlar bizler olmamalıyız değil mi? Aslında bu kısmı atlayabiliriz, atlayalım, atladık.
]]>